Jakiś czas temu, całkiem prywatnie, wybraliśmy się do Teatru Sabat, żeby posmakować rewiowego klimatu oraz wieczorowego romantyzmu. 50% "zespołu" miało przed oczami film "Lata 20, lata 30", a 50% nastawienie na widowisko z mocnym akcentem na "taneczne". Jak było? Oto krótki zapis naszych wrażeń, które były jednak dość ambiwalentne.
Po pierwsze, nastawienie mieliśmy bardzo dobre, biorąc pod uwagę to, co wcześniej już się słyszało o Małgorzacie Potockiej, cenę biletów i zapowiedź lekko nobliwego, przedwojennego szyku. Po drugie, jeszcze przed spektaklem i wejściem do teatru, jak również po finałowych oklaskach, kiedy zdanie nasze ugruntowało się już w zasadzie (co zazwyczaj tak szybko się nie zdarza), mieliśmy wrażenie, że tego typu przedsięwzięcie, starania i odwagę cenić należy bardzo wysoko. Tak było przed i po spektaklu, z tym, że "po", "małych ale" znalazło się jednak niemało.